piątek, 18 listopada 2011

Keri Arthur "Kuszące zło"


Po przeczytaniu dwóch pierwszych części serii Zew Nocy australijskiej pisarki, byłam nastawiona na coś niezaprzeczalnie dobrego. Przyznam, że moja ocena jest  mierna, jak na moje wcześniejsze oczekiwania.  Czegoś mi brakowało. Okładka, jak w przypadku poprzednich książek, jest po prostu nieziemska, a to pierwszy czynnik, którym kierujemy się przy wyborze lektury. Chyba nie wspomniałam o tym przy poprzednich recenzjach, ale lepiej późno niż wcale.

"Kuszące zło" skończyłam czytać dwa dni temu i do tej pory dumam , co siedzi w głowie Pani Arthur. W tych książkach było już wszystko! Walki, uprowadzenia, morderstwa, miłość, seks, cierpienie, tajemnice… Jeżeli miałabym wybrać powieść, która zaspokaja moje wymogi w stu procentach, oczywiście postawię na Zew nocy. Nie wiem za bardzo, co zawrzeć w tej recenzji, aby nie wyszło to zbyt chaotycznie. Zacznę od ogólnego, jak zawsze, opisu fabuły.


Największą obawą w życiu Riley jest fakt, iż pewnego dnia zostanie strażnikiem i będzie zmuszona do zabijania ludzi. Jednakże nie zależy to od niej. Departament Innych Ras wdraża ją w śledztwo, które dotyczy infiltracji do bazy wroga, zebranie informacji i zniszczenie. Owym wrogiem jest Deshon Starr, odpowiedzialny za klonowanie i krzyżowanie gatunków, psychopata. Riley razem ze swoim bratem oraz namiętnym koniokształtnym znajdują się dosłownie w paszczy lwa. Nieoczekiwanie zawierają układy, które mają na celu pomoc w unicestwieniu Starra w zamian za przysługi dla informatorów. Pomijając wartką akcję oraz następstwa zdarzeń, dhampirka ma na swojej głowie również problemy miłosne. Mianowicie stary wampir, Quinn oraz seksowny wilkołak Kellen ubiegają się o względy dziewczyny. Jednak Riley nie chce związku na wyłączność… Szczęśliwie jeden z nich w ostatniej chwili zdaje sobie sprawę, co może stracić.

Ogólnie rzecz ujmując – bawiłam się fantastycznie przy tej książce. Dużo śmiechu, akcji, pożądania. Zdarzało mi się otworzyć oczy ze zdziwienia tak bardzo, że wyglądały jak pięciozłotówki w pełnej krasie. Wszystko pięknie i cacy, ale mam jedno „ale”. Otóż wyłapałam kilka niedociągnięć. Przykładem może być, jak przy przygotowaniach do akcji, a konkretniej modyfikacji wyglądu dhampirki, pamiętam, że Liander zmienił kolor skóry dziewczyny na ciepły odcień złota. Gdy następnego dnia dziewczyna uciekała z miejsca zbrodni, „jej blada skóra lśniła w świetle księżyca”. Nie jestem pewna, ale w pierwszej części również znalazłam podobny błąd, aczkolwiek nie jest to recenzja Wschodzącego księżyca
Sądzę, że autorka przesadziła ze sceną, gdy wampir i wilkołak otwarcie „wojowali” o jej względy. Riley zachowała się wyniośle i kazała im się wynosić, jakby żaden z nich nie był dla niej wystarczający. Wydaje mi się, że na siłę chciała pokazać, że to ona decyduje, kogo wybierze. Autorka dowiodła tym, że w każdej książce nie może zabraknąć aspektu walki dwóch samców o niewiastę. Bardzo irytujący szablon.
Co przypadło mi do gustu? Na pewno to, że tak jak w poprzednich częściach, również i tutaj klimat tej książki jest namiętny, pełen akcji i tajemnic. Podoba mi się otwartość, której nie zabrakło, jak i  poczucie humoru.

Mam lekki niedosyt, co jest oczywiste po zakończeniu książki w tenże sposób. Stwierdzam jednak, iż jest to pozycja warta poświęconym godzinom czytania. Czekam niecierpliwie na kolejną porcję niezapomnianych emocji(jeżeli będzie mi dane) i gorąco polecam. 




Książkę zrecenzowałam dla Instytutu Wydawniczego Erica.

Autor: Keri Arthur
Tytuł:  Kuszące zło
Tytuł  oryginalny: Tempting Evil
Wydawca: Instytut Wydawniczy Erica
Data wydania: 27.10.2011 r.
Ilość stron: 439
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Cena:  34,90

2 komentarze:

  1. Tak myślalam, że Ci się spodoba :) Ja jestem osobiście zafascynowana :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Kornelio: Cała seria jest nieziemska. Siadałam do niej zadowolona, bo wiedziałam, czego się spodziewać.
    Miodzo. :)

    OdpowiedzUsuń

Mile widziany jest każdy komentarz. Doceniam, że moje posty spodobały się Wam na tyle, aby skomentować. Jedyną prośbę, jaką do Was kieruję jest zachowanie kultury. :)
Staram się wchodzić na blogi osób komentujących i jeżeli ten mnie zaciekawi dodaję do obserwowanych. Dlatego jeżeli chcecie upomnieć się o rewanż z mojej strony, nie róbcie tego. Sama zdecyduję, czy skomentować bądź obserwować. :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...